Przecieki Requiem i wielkie emocje - kiedy oburzenie idzie za daleko

W branży gier wideo wycieki są tak stare jak same premiery - ale co jakiś czas temat wraca z hukiem, zwykle wtedy, gdy ktoś znany postanowi dolać oliwy do ognia. 

Tym razem zrobił to Hideki Kamiya, który w ostrych słowach skomentował osoby publikujące materiały z Resident Evil Requiem przed premierą. Jego wypowiedź była tak przesadzona, że zamiast potępić spoilerowiczów, wywołała raczej dyskusję o granicach internetowej retoryki.

Kamiya stwierdził bowiem, że osoby odpowiedzialne za przecieki „zasługują na tysiąc śmierci” i powinny zostać przeklęte tak, by nigdy nie mogły zagrać. Brzmi efektownie? Owszem. Rozsądnie? Niekoniecznie. Grożenie śmiercią ludziom - nawet w formie hiperboli - to poziom dramatyzmu, który bardziej pasuje do scenariusza horroru niż do publicznej wypowiedzi weterana branży.

Nie znaczy to, że problem nie istnieje. Spoilery potrafią zepsuć niespodziankę, a wydawca Capcom od lat apeluje, by nie rozpowszechniać materiałów przed premierą. Tyle że twierdzenie, iż wycieki „odbierają komuś zabawę”, jest lekkim niedomówieniem. Internet nie działa na zasadzie przymusu - nikt nikomu nie każe oglądać przecieków, klikać w spoilery ani czytać wątków z fabularnymi szczegółami.

Co więcej, ogromna część graczy i tak sięgnie po nową odsłonę Resident Evil długo po premierze - za miesiąc, pół roku albo przy pierwszej dużej promocji. I jakoś nikt masowo nie rozdziera szat, że w tym czasie może natknąć się na spoiler w komentarzu czy miniaturce filmu. To naturalny koszt bycia częścią cyfrowej kultury natychmiastowości.

Paradoks polega na tym, że im bardziej twórcy i influencerzy dramatyzują temat przecieków, tym większy rozgłos one zyskują. A rozgłos to dokładnie to, czego leakerzy chcą najbardziej. W efekcie ostrą reakcją można osiągnąć skutek odwrotny od zamierzonego - zamiast uciszyć sprawę, nagłaśnia się ją na skalę globalną.

Wycieki są problemem. I choć łatwo zrozumieć frustrację twórców, branża gier powinna już dawno nauczyć się jednego: internet nie reaguje dobrze na moralną panikę, za to świetnie karmi się spektaklem.