Śmierć na raty, czyli jak Microsoft koncertowo wypisał się z konsolowej branży

Pamiętacie te czasy, kiedy wybór między "zielonymi" a "niebieskimi" był realnym dylematem, a nie wyborem między obiadem w restauracji a patrzeniem przez szybę, jak jedzą inni? No właśnie. Microsoft od lat uprawia specyficzny rodzaj korporacyjnego masochizmu, a my - z popcornem w ręku - obserwujemy, jak gigant z Redmond próbuje przekonać świat, że palenie mostów to tak naprawdę nowatorska metoda oświetlania drogi.

Oto 6 decyzji, przez które marka Xbox powoli staje się jedynie wspomnieniem w Excelu Satyi Nadelli.

1. Ekskluzywność? A komu to potrzebne!

Pierwszy grzech główny: rozmycie tożsamości. Microsoft jako pierwszy wpadł na genialny w swojej prostocie (i zabójczy dla sprzętu) pomysł - wydawajmy wszystko na PC. Jasne, z perspektywy gracza pecetowego to święta, które trwają cały rok. Ale z perspektywy sprzedaży plastiku pod telewizorem? Jeśli "Ex" na Xboxa oznacza "dostępny wszędzie, gdzie da się zainstalować Windowsa", to po co komu dodatkowe pudełko przy TV? Microsoft sam zdemontował mur swojej fortecy, a potem zdziwił się, że nikt nie chce płacić za bilet wstępu do środka.

2. Game Pass, czyli pułapka "taniego grania"

Abonament, który miał być Netfliksem gamingu, stał się jego złotą klatką. Model, w którym wielkie hity lądują w usłudze w dniu premiery, brzmi jak bajka, dopóki nie spojrzysz w słupki. Aby ten interes wychodził na zero, baza użytkowników musiałaby rosnąć w tempie geometrycznym. Tymczasem wzrost wyhamował, a koszty produkcji gier AAA poszybowały w kosmos. Microsoft stworzył potwora, którego musi karmić miliardami, a on w zamian oferuje coraz mniejszy zwrot z inwestycji.

3. Kupowanie "legend" na wyprzedaży

Ktoś w Redmond uwierzył w magię nazwisk i logotypów. Wykupowanie studiów hurtowo wygląda świetnie w komunikatach prasowych, ale gorzej w praktyce. Ktoś wmówił Philowi Spencerowi, że te zespoły to fabryki hitów, zapominając dodać, że ich ostatnie sukcesy pokryły się już grubą warstwą kurzu. Efekt? Gigantyczne zakupy, z których od lat nie wykluło się nic, co mogłoby chociaż powąchać buty nowemu God of War czy The Last of Us.

4. Wszystko jest Xboxem (czyli nic nim nie jest)

"Graj na lodówce, telewizorze i szczoteczce do zębów". Marketingowy bełkot o graniu w chmurze to kolejny gwóźdź do trumny fizycznego sprzętu. Jeśli Microsoft sam mówi: "nie potrzebujesz naszej konsoli, by grać w nasze gry", to gracze potakują głowami i... faktycznie jej nie kupują. To nie jest "demokratyzacja gamingu". To kanibalizm uprawiany na własnej marce.

5. Miliardy utopione w Call of Duty

69 miliardów dolarów. Za taką kwotę można by prawdopodobnie kupić małe państwo albo wysłać Phila Spencera na Marsa. Microsoft liczył, że przejęcie Activision Blizzard rzuci Sony na kolana. Spoiler: nie rzuciło. Ktoś zapomniał wspomnieć zarządowi, że marka Call of Duty - choć wciąż zarabia krocie - z każdą odsłoną traci na jakości i prestiżu. Kiedy kurz po fuzji opadł, okazało się, że inwestycja nie chce się zwracać, a akcjonariusze zaczęli nerwowo pukać w blaty biurek.

Efekt? Wydawanie gier Xboxa na PlayStation to ostateczna kapitulacja. Jeśli kupując PS5 masz dostęp do gier Sony oraz gier Microsoftu, to wybór Xboxa przestaje być decyzją konsumencką, a staje się aktem czystego sentymentalizmu.

6. Project Helix - hybryda, której nikt nie potrzebuje

I na koniec on: Project Helix. Próba stworzenia hybrydy konsoli i PC. Brzmi ambitnie? Może na papierze w biurze projektowym. W rzeczywistości rynek jest spolaryzowany. Masz graczy konsolowych, którzy chcą prostoty "włącz i graj", oraz pecetowców, którzy kochają dłubać w ustawieniach. Nisza pomiędzy nimi, która chce "trochę tego i trochę tamtego", jest tak mała, że nie utrzyma Xboxa na powierzchni. To nie jest koło ratunkowe - to ciężarek uwiązany u szyi topielca.

Werdykt? Microsoft przestał walczyć o gracza, a zaczął walczyć o tabelki w Excelu. Problem w tym, że w branży gier wideo te pierwsze zazwyczaj generują te drugie.