Gdzie są pudełka? Premiera Crimson Desert pokazuje niepokojący trend

Są takie momenty w życiu gracza, kiedy człowiek chce zrobić wszystko „po bożemu”. Pójść do sklepu, wziąć pudełko do ręki, poczuć ten zapach świeżego plastiku, wrócić do domu i odpalić grę jak cywilizowany człowiek, a nie jak subskrybent kolejnego cyfrowego ekosystemu. Problem w tym, że coraz częściej… się po prostu nie da.

Oto bowiem Crimson Desert - druga po Resident Evil Requiem gra, której nie udało mi się kupić w dniu premiery w wersji pudełkowej. I nie dlatego, że zaspałem. Nie dlatego, że „mogłem zamówić wcześniej”. Po prostu… tych pudełek nie było.

Nie było ich w jednym sklepie. Nie było ich w drugim. W trzecim usłyszałem coś, co zapala małą, czerwoną lampkę gdzieś z tyłu głowy: „mały nakład, szybko zeszło”. A w przypadku produkcji Capcom – podobna śpiewka. Mało sztuk na premierę, brak towaru, cyfrowa wersja dostępna „od ręki”. Przypadek?

No właśnie. Czy na pewno przypadek?

Bo zaczyna to wyglądać jak bardzo wygodny zbieg okoliczności. Gracz chce zagrać tu i teraz - w dniu premiery. Fizycznej wersji brak. Cyfra? Proszę bardzo, klik i grasz. Bez czekania, bez szukania, bez marudzenia. I bez możliwości odsprzedaży, pożyczenia czy postawienia gry na półce obok innych trofeów.

I teraz pojawia się ta moja mała teoria spiskowa - jeszcze nie folia aluminiowa na głowie, ale już lekki niepokój: czy wydawcy nie zaczynają celowo ograniczać nakładów wersji pudełkowych?

Bo spójrzmy na to chłodno, biznesowo. Dystrybucja cyfrowa to dla wydawcy czyste złoto:

• brak kosztów produkcji nośników,
• brak logistyki,
• brak pośredników,
• większa marża,
• pełna kontrola nad ceną.

A wersja pudełkowa? Relikt przeszłości, który trzeba jeszcze tłoczyć, pakować, rozwozić i dzielić się zyskami ze sklepami.

Więc jeśli można delikatnie „przydusić” rynek fizyczny, nie wywołując przy tym otwartego buntu graczy… to czemu nie?

Oczywiście - zawsze można powiedzieć, że to logistyka, że to trudne prognozy sprzedaży, że to „nie przewidzieli takiego zainteresowania”. Tylko że kiedy taka sytuacja powtarza się drugi raz, zaczyna to pachnieć czymś więcej niż tylko pechem.

Bo mówimy o dwóch dużych tytułach. O grach, które z definicji powinny mieć solidny nakład na start. A jednak - znikają z półek szybciej niż zdrowy rozsądek z internetowych komentarzy.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że gracz zostaje postawiony pod ścianą. Chcesz grać teraz? Kup cyfrowo. Chcesz pudełko? Poczekaj. Może tydzień, może dwa. 

I tak, można się śmiać z „problemów pierwszego świata”. Ale dla wielu osób wersja pudełkowa to nie tylko nośnik. To wybór. To sposób konsumowania gier. To wreszcie coś, co daje poczucie posiadania, a nie tylko licencji przypisanej do konta.

Czy to już początek końca pudełek? Jeszcze nie. Ale jeśli takie sytuacje będą się powtarzać, to nie będzie potrzeby ich oficjalnie zabijać. Wystarczy je… zagłodzić.

A wtedy jedyne, co nam zostanie, to kliknąć „kup teraz” i udawać, że dokładnie o to nam chodziło od samego początku.